Molen de Put

Een mooie molen op een geweldig mooi stukje Leiden. De molen zelf kan je ook nog bezoeken. De trap omhoog is wel best stijl. De molen ging ook best tekeer. Ik werd er bijna zeeziek van😭😂 Vriendelijke vrijwilligers werken hier. Boven in bijna de top was wel interessant om de werking van de molen te zien( ik had hier al bijna zeebenen 🤩😂) Ik vond het in iedergeval de moeite waard. De kosten zijn trouwens gratis ( eventueel een vrijwillige bijdrage kan toch)

Molen de put is een mooie plek om langs te gaan voor een mooie foto als toerist, het is ook wel de molen die bij Rembrandt zijn huis heeft gestaan. Zeker een aanrader om langs te gaan. En soms kan je een kijkje nemen in de molen en meel halen voor lekkere pannenkoeken te maken.

Dit is een uitzonderlijk mooi gedeelte van de historische stad Leiden. Rembrandt van Rijn werd 100 meter verderop aan de andere kant van de Oude Rijn geboren. Zijn schilderijen werden bewaard maar zijn geboortehuis tussen de ´Witte toren´ en de ´Pelikaanstoren´ aan de Weddesteeg in Leiden gesloopt. Dat gebeurde in 1963 en wel omdat men in die tijd het verband tussen schilderijen en een woonhuis nog niet zo helder voor ogen had als tegenwoordig. We leven nu namelijk in een dienstenmaatschappij en de laatste schreden in de overgang van ambacht en industrie naar die diensten werden in de 2e helft van de vorige eeuw gezet. Beroepen zoals ´Neuromarketeer´ en ´Motiondesigner´ zijn in opmars en geschreven in het Engels. En dat is natuurlijk niet omdat Engels de grootste speler op mondiaaltaalgebied is want dat is Mandarijn (sorry ´sweet tángerine´ natuurlijk...) en daarna het voor ons veel meer toegangkelijke Spaans maar omdat de perfect afgerichte burger van vandaag denkt dat slechts een Engelse benaming iets al meteen ´waardevoller´ maakt. Een naam in een vreemde taal in een dienstenmaatschappij met gemaakte, nee, gedresseerde mensen werkt namelijk positief op de eigen portemonnee, geloof het of niet. En probeer er dan als jong mens met altijd grote geldzorgen maar eens aan te ontkomen. Daar had Rembrandt natuurlijk helemaal geen last van gedurende zijn jeugd, die speelde onbekommerd op de Leidse stadswallen tegenover zijn huis en trok op zijn beurt enkele decennia na hun vertrek juist weer een lange neus naar de glorieus verslagen Spanjaarden enkele decennia daarvoor. Met de Spaanse taal hoefde je in die tijd dus hier zeker niet aan te komen. Zo stoer als je toch zou denken waren die Leidenaren trouwens absoluut niet, hoewel men hier in de stad zijn uiterste best doet om dat feit volhardend onder het tapijt te vegen... Toen de Spanjaarden namelijk hun beleg van de stad Leiden begonnen ´glipten´ veel bewoners doodsbenauwd als ze waren meteen de stad uit. Men noemde die lafaarden in de volksmond toen ´glippers´. Zo´n absoluut stigma; namelijk als Leidenaar na honderden jaren... nog steeds glipper genoemd te worden daar wil je natuurlijk ten koste van elke prijs vanaf en aldus noem je jezelf dan eenvoudingweg maar een Leidse ´glibber´, ook al niet al te fantasievol. Want om, ondanks dat je meteen wegvluchtte en feitelijk dus alleen nog maar aan je eigen hachje dacht, vanuit die optiek jezelf toch nog een ´geuzennaam´ (denk aan de heldhaftige ´watergeuzen´) te schenken zegt veel over de diepe kern van de Hollandse nationaliteit en identiteit. Zelfs in de Hollandse houding t.o.v ´Poetin´s oorlog met onze Oosterburen´ zie je dat vandaag nog overduidelijk terug. Genoeg daarover. Molen de Put was van meneer Put en Rembrandt was al 11 jaar toen deze ´Standerdmolen´ gebouwd werd. Het houten bovenwerk staat en draait op een ´staak´, een boomstam met een doorsnee van 60-80 cm. Het is acrobatische industriële techniek en draait geheel en alleen om de perfecte balans. De wieken aan de ene kant maar de graanopslag er (ook voor die balans) weer recht tegenover. De achterkant van de as waarop de wieken gemonteerd zijn ligt gewoon los (ook weer een balanskwestie) en rust daar op een inkeping in een andere balk. Naast dit draaipunt hangen grote stukken buikvet van varkens. Dit vet werd ter smering van het geheel gebruikt en daarom met enige regelmaat rond de as en de inkeping gesmeerd om de boel soepel te laten draaien. ´Reuzel´ heet dat vet, niemand kent dat tegenwoordig meer maar een echte pannenkoek, zo eentje die onvergetelijk smaakt, wordt gebakken met reuzel. En wanneer je reuzel uitbakt hou je ´de kaantjes´ over, doorgebakken stukje restvlees die de boer na gedane arbeid vroeger op zijn boterham legde en die op die wijze ingenomen uiteindelijk natuurlijk voor grote aantallen massieve hartinfarcten bij regelmatige gebruikers zorgden doch door deze ´onderdanen van de Heer´ als ´God´s voorzienigheid´ werden beoordeeld...

Mooie molen. Helaas gesloten voor bezoekers toen wij er waren.

Naast een oerhollandse ophaalbrug zich weerspiegelend in het Galgewater. Leidenser kan het niet. En Rembrandt heeft dit ooit ook gezien. Ga maar kijken…!